15 February 2025

Дэлегацыя Мінскай вобласці ўсклала кветкі ў памяць аб тых, хто не вярнуўся з Афганістана

У Беларусі 15 лютага адзначаецца Дзень памяці воінаў-інтэрнацыяналістаў. Напярэдадні памятнай даты ў Мінску прайшло ўскладанне вянкоў і кветак, прымеркаванае да 36-й гадавіны вываду савецкіх войскаў з Афганістана.

Мерапрыемства стартавала на Востраве Мужнасці і Смутку. Сотні людзей прыйшлі аддаць даніну павагі тым, хто не вярнуўся: прадстаўнікі Мінскага аблвыканкама, міністэрстваў, грамадскіх арганізацый, сваякі загінуўшых, ветэраны афганскай вайны, юныя кадэты і простыя гараджане.

36 гадоў таму савецкія войскі завяршылі сваю выснову з Афганістана. Гэтая дзесяцігадовая вайна, якую часта называюць неабвешчанай, стала выпрабаваннем для тысяч салдат і афіцэраў, якія сутыкнуліся твар у твар з міжнародным тэрарызмам, ісламскім экстрэмізмам і наркагандлем.

У Аўганістане з 1979 па 1989 гады праходзілі службу, мужна ваявалі, здзяйснялі подзвігі каля 30 тысяч ваяроў-інтэрнацыяналістаў з Беларусі, як мужчын, так і жанчын. З іх 771 чалавек загінуў, 12 чалавек лічацца зніклымі, больш за паўтары тысячы атрымалі раненні і калецтвы, 718 сталі інвалідамі. Сёння ўдзельнікаў Афганскай вайны аб'ядноўвае грамадскае аб'яднанне "Беларускі Саюз ветэранаў вайны ў Афганістане", створаны ў 1993 годзе.

Памятаюць усе

Сваімі эмоцыямі ў гэты дзень падзяліўся Павел Крэс, старшыня Мінскай абласной арганізацыі ГА "Беларускі саюз ветэранаў вайны ў Афганістане".

— Учора мы правялі свята ў абласным горадзе Стоўбцы. Мэта была адна - успомніць пра гады, праведзеныя ў Аўганістане, сказаць дзякуй сваім баявым сябрам за тое, што сапраўды, мужна ў розныя гады, у розных вайсковых званнях, у розных гарнізонах Аўганістана. выканалі свой воінскі абавязак. Я сам прайшоў Афганістан, адчуваў гонар за тое, што памятаюць пра гэта на належным узроўні. Мы наведалі месцы, дзе нашы хлопцы пахаваны. Але для мяне самае галоўнае гэта тое, што такая вялікая колькасць моладзі памятае пра гэтую дату і гераічныя ўчынкі нашых воінаў. Я бачыў у вачах дзяцей гонар за нас, бачыў, што ім не абыякава. І самае дзіўнае, што яны разумеюць, як гэта важна. Сёння памятаюць, што быў Афганістан, што там гінулі нашы хлопцы, мае аднагодкі. Бясследна гэта не прайшло. Сёння памятаюць і афганскія жыхары, там памятаюць нас. Сярод нас быў афганец, палкоўнік афганскага войска, які служыў у Аўганістане, быўшы там афіцэрам і абараняў Аўганскае войска. А зараз ён жыве ўжо больш за 10 гадоў у Беларусі! Кажа: "Дзякуй гэтай беларускай зямлі, што прынялі мяне, што прынялі маю сям'ю, што я жыву і радуюся". Людзі да гэтага часу, калі ён прыязджае да сябе на родныя землі, кажуць дзякуй. Памяць засталася добрай і мы свой абавязак выканалі не проста так.

Мемарыялы і помнікі па ўсёй Беларусі беражліва захоўваюць успаміны пра тыя дні. Сэрцам гэтай памяці, сімвалам гераізму і трагедыі тых падзей, стаў мемарыяльны комплекс "Востраў мужнасці і смутку", адкрыты ў Мінску ў жніўні 1996 года. У яго цэнтры ўзвышаецца помнік "Сынам Айчыны, якія загінулі за яго межамі", унутры якога размешчаны алтары з імёнамі беларускіх воінаў.

Мерапрыемства скончылася мітынгам-рэквіем і хвілінамі маўчання ў гонар тых, хто некалі аддаў сваё жыццё за сотні іншых.